noun

defiance

การท้าทาย, การไม่เชื่อฟัง, การต่อต้าน

He acted in defiance of his parents' wishes.

เขาทำไปโดยท้าทายความต้องการของพ่อแม่

The protest was an act of open defiance.

การประท้วงเป็นการแสดงการท้าทายอย่างเปิดเผย

((in defiance of sth./sb.)) โดยท้าทาย (บางสิ่ง/บางคน) He acted in defiance of his parents' wishes.

คำพ้องความหมาย: resistance, opposition; คำตรงข้าม: obedience, compliance

จากภาษาฝรั่งเศสโบราณ 'defiance' (การท้าทาย) จาก 'defier' 'de-' (ออกไป) + 'fier' (เชื่อใจ) หมายถึง 'การละทิ้งความเชื่อใจ'

ลองนึกภาพคนยืนหยัดอย่างมั่นคงแล้วพูดว่า "ฉันขอท้าคุณ!" การกระทำนี้คือ 'การท้าทาย' (defiance)

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ