noun

mannerism

ลักษณะเฉพาะตัว, กิริยาท่าทางที่เป็นนิสัย

He has this strange mannerism of tapping his fingers.

เขามีลักษณะเฉพาะตัวที่แปลกคือการเคาะนิ้ว

Her speech is full of annoying mannerisms.

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยลักษณะท่าทางที่น่ารำคาญ

((a mannerism)) ลักษณะท่าทางหรือวิธีการพูดที่เป็นนิสัย Constantly clearing his throat is one of his mannerisms.

คำพ้องความหมาย: habit, quirk, idiosyncrasy, tic

มาจาก 'manner' (ท่าทาง) + '-ism' (การปฏิบัติ, ระบบ) หมายถึง 'ท่าทาง' เล็กๆ ที่โดดเด่นซึ่งกลายเป็นนิสัย

'mannerism' คือ 'ท่าทาง' (manner) เล็กๆ น้อยๆ ที่คุณทำตลอดเวลา เหมือนกับ '-ism' (ลัทธิ) ส่วนตัว

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ