noun

misconduct

การประพฤติมิชอบ, การประพฤติผิด

He was dismissed for gross misconduct.

เขาถูกไล่ออกเนื่องจากการประพฤติมิชอบอย่างร้ายแรง

The investigation found evidence of professional misconduct.

การสอบสวนพบหลักฐานการประพฤติมิชอบในวิชาชีพ

((adjective)) misconduct พฤติกรรมที่ยอมรับไม่ได้หรือไม่เหมาะสม เขาถูกกล่าวหาว่าประพฤติมิชอบอย่างร้ายแรง

คำพ้องความหมาย: wrongdoing, malpractice; คำตรงข้าม: good conduct, propriety

มาจากคำอุปสรรค 'mis-' (ไม่ดี, ผิด) และ 'conduct' (ความประพฤติ) แปลตรงตัวว่า 'ความประพฤติที่ไม่ดี'

ให้คิดว่า 'mis-conduct' คือพฤติกรรมที่ 'พลาด' (misses) จากมาตรฐานที่ยอมรับได้

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ