noun

conquest

fetih, zafer, ele geçirme

The Norman conquest of England was in 1066.

İngiltere'nin Normanlar tarafından fethi 1066'daydı.

It was a difficult conquest of the mountain peak.

Dağın zirvesini fethetmek zordu.

((of sth.)) (...nın) fethi The conquest of the city took several months.

Eş anlamlılar: victory, subjugation, triumph; Zıt anlamlılar: defeat, surrender

Latince 'conquirere' (aramak) kelimesinden gelir, 'com-' (birlikte) + 'quaerere' (aramak) köklerinden oluşur.

Bir şeyi 'fethetmek' (conquer) için yapılan bir 'arayış' (quest) düşünün. Sonuç bir 'fetihtir' (conquest).

Bu sayfa öğrenme desteği amacıyla tasarlanmıştır. Lütfen resmi bir sözlük olarak değil, öğrenme referansı olarak kullanın.