adjective

righteous

ชอบธรรม, เที่ยงธรรม, มีคุณธรรม

She is known for her righteous character.

เธอเป็นที่รู้จักในด้านนิสัยที่ชอบธรรมของเธอ

He felt a righteous anger at the injustice.

เขารู้สึกโกรธอย่างชอบธรรมต่อความอยุติธรรม

คน/นิสัยที่ชอบธรรม คนที่ดีมีศีลธรรม She is known for her righteous character.

ความโกรธ/ความขุ่นเคืองอันชอบธรรม ความโกรธที่สมเหตุสมผลและถูกต้องทางศีลธรรม He felt a righteous anger at the injustice.

คำพ้องความหมาย: virtuous, moral, upright; คำตรงข้าม: unrighteous, wicked

มาจากภาษาอังกฤษโบราณ 'rihtwis' จาก 'riht' (ถูกต้อง) + 'wis' (ฉลาด, ลักษณะ) แปลตรงตัวว่า 'ในทางที่ถูกต้อง'

คนที่ 'righteous' (ชอบธรรม) คือคนที่เต็มไปด้วยการกระทำที่ 'ถูกต้อง' (right) และ 'ฉลาด' (wise) ในเรื่องศีลธรรม

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ