adjective

conclusive

ที่เป็นข้อสรุป, ที่เด็ดขาด, ที่แน่ชัด

The evidence was conclusive.

หลักฐานนั้นเป็นที่สิ้นสุด

They found conclusive proof of his guilt.

พวกเขาพบหลักฐานที่แน่ชัดว่าเขามีความผิด

conclusive ((evidence/proof)) หลักฐานที่แน่ชัด The police found conclusive evidence.

to be conclusive เป็นที่สิ้นสุด The results of the test were conclusive.

คำพ้องความหมาย: definitive, decisive, final; คำตรงข้าม: inconclusive, ambiguous

จากภาษาละติน 'conclusivus' ซึ่งมาจาก 'concludere' (สรุป) ใช้อธิบายบางสิ่งที่นำไปสู่ข้อสรุป

ถ้าบางอย่างเป็น 'conclusive' มันจะช่วยให้คุณ 'conclude' หรือสรุปการสืบสวนของคุณได้

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ