adjective

impeccable

ไร้ที่ติ, สมบูรณ์แบบ

Her performance was impeccable.

การแสดงของเธอไร้ที่ติ

He has impeccable taste in music.

เขามีรสนิยมทางดนตรีที่ไร้ที่ติ

impeccable ((noun)) ไร้ที่ติ (...) She has an impeccable reputation.

คำพ้องความหมาย: flawless, perfect, faultless; คำตรงข้าม: flawed, imperfect

มาจาก 'im-' (ไม่) + ภาษาละติน 'peccare' (ทำบาป) แปลตรงตัวว่า 'ไม่ทำบาป' จึงหมายถึง 'ไม่มีที่ติ'

ลองนึกถึงห้องที่สะอาดเอี่ยม ไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว นั่นแหละคือ 'impeccable'

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ