noun

nobility

ชนชั้นสูง, ความสูงส่ง, ความมีคุณธรรมสูง, ตระกูลขุนนาง

He was a man of great nobility.

เขาเป็นคนที่มีคุณธรรมสูงส่งมาก

The nobility held most of the power.

ชนชั้นสูงกุมอำนาจส่วนใหญ่ไว้

((of sb./sth.)) ความสูงส่ง (ของ) He was a man of great nobility.

the nobility ชนชั้นสูง The nobility held most of the power.

คำพ้องความหมาย: aristocracy, dignity; คำตรงข้าม: baseness, commoners

มาจากภาษาละติน 'nobilis' (เป็นที่รู้จัก, สูงส่ง) บวกกับปัจจัย '-ity' ที่บ่งบอกถึงสภาวะหรือคุณสมบัติ

ให้คิดว่าเป็นคุณสมบัติ (-ity) ของการเป็น 'noble' (สูงส่ง) ซึ่งหมายถึงทั้งลักษณะนิสัยที่สูงส่งและชนชั้นสูง

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ