Adjektiv

streitbar

ที่ชอบต่อสู้, ที่ชอบโต้เถียง, ที่เป็นที่ถกเถียง

Er ist ein streitbarer Geist.

เขาเป็นคนที่มีจิตใจนักสู้

Sie ist bekannt für ihre streitbare Art.

เธอเป็นที่รู้จักในเรื่องนิสัยชอบโต้เถียง

((prädikativ mit 'sein')) ใช้เป็นภาคแสดง เขาเป็นคนชอบต่อสู้มาก Er ist sehr streitbar.

((attributiv vor einem Nomen)) ใช้ขยายนาม คนที่ชอบต่อสู้ ein streitbarer Mensch

คำพ้อง: kämpferisch, polemisch; คำตรงข้าม: friedlich, nachgiebig

มาจาก 'Streit' (การทะเลาะ) + '-bar' (คำปัจจัยหมายถึง 'สามารถ'). แปลตรงตัวว่า 'สามารถทะเลาะได้'

นึกถึงคนทีพร้อมจะ 'Streit' (ทะเลาะ) ได้ตลอดเวลา

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ