adjective

righteous

ชอบธรรม, เที่ยงธรรม, มีคุณธรรม, สมเหตุสมผล

He was a righteous and honest man.

เขาเป็นคนที่ชอบธรรมและซื่อสัตย์

She felt a sense of righteous anger.

เธอรู้สึกถึงความโกรธที่ชอบธรรม

a righteous ((noun)) ...ที่ชอบธรรม He was a righteous and honest man.

righteous ((noun)) ...ที่สมเหตุสมผล She felt a sense of righteous anger.

คำพ้องความหมาย: virtuous, moral, upright, just; คำตรงข้าม: wicked, sinful, unjust

มาจากภาษาอังกฤษโบราณ 'rihtwis' จาก 'riht' (ถูกต้อง) + 'wis' (ลักษณะ, ทาง) แปลตรงตัวว่า 'ทางที่ถูกต้อง'

คนที่ 'righteous' (ชอบธรรม) คือคนที่ปฏิบัติตามหนทางที่ 'ถูกต้อง' (right) เสมอ

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ