adjective

conclusive

ที่เป็นข้อสรุป, ที่ตัดสินได้, ที่แน่ชัด

The evidence was conclusive.

หลักฐานนั้นชัดเจน

They won a conclusive victory.

พวกเขาได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาด

((conclusive)) + คำนาม ใช้อธิบายบางสิ่งว่าเป็นการสรุปที่ชัดเจน The evidence was conclusive.

คำพ้องความหมาย: definitive, decisive, final; คำตรงข้าม: inconclusive, ambiguous

มาจากภาษาละติน 'concludere' (สรุป) ซึ่งมาจาก 'con-' (ด้วยกัน) และ 'claudere' (ปิด) หมายถึงการ 'ปิด' การโต้แย้ง

นึกถึงหลักฐานที่ทำให้คุณ 'สรุป' (conclude) คดีได้ เพราะมัน 'เป็นข้อสรุป' (conclusive) ที่ชัดเจน

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ