noun

disgrace

ความอัปยศ, ความน่าอดสู, ความเสื่อมเสีย

He brought disgrace on his family.

เขาทำให้ครอบครัวเสื่อมเสียชื่อเสียง

It's a disgrace that the hospital is so dirty.

เป็นเรื่องน่าอับอายที่โรงพยาบาลสกปรกมาก

She left the company in disgrace.

เธอออกจากบริษัทอย่างน่าอดสู

to bring disgrace on ((sb./sth.)) นำความอัปยศมาสู่ (ใครบางคน/บางสิ่ง) He brought disgrace on the whole team.

to be a disgrace เป็นเรื่องน่าอับอาย Your behaviour was a disgrace.

in disgrace อย่างน่าอดสู He resigned in disgrace.

Synonyms: shame (ความอับอาย), dishonour (ความไร้เกียรติ); Antonyms: honour (เกียรติยศ), pride (ความภาคภูมิใจ), grace (ความสง่างาม)

มาจาก 'dis-' (ไม่, ตรงข้าม) + 'grace' (ความสง่างาม, ความโปรดปราน) หมายถึง สภาวะที่ไม่เป็นที่โปรดปราน

ให้คิดว่า 'dis-grace' คือการไม่มี 'grace' (ความสง่างาม) หรือเกียรติยศ เมื่อสูญเสียความสง่างามไป ก็จะตกอยู่ในความอัปยศ

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ