noun

disruption

การหยุดชะงัก, การขัดขวาง, ความวุ่นวาย

The strike caused a major disruption to train services.

การนัดหยุดงานทำให้เกิดการหยุดชะงักครั้งใหญ่ต่อบริการรถไฟ

There was a small disruption during the meeting.

มีการขัดจังหวะเล็กน้อยระหว่างการประชุม

การหยุดชะงักต่อ ((บางสิ่ง)) a disruption to (sth.) The bad weather caused disruption to flights.

คำพ้องความหมาย: disturbance, interruption; คำตรงข้าม: continuity, order

จากภาษาละติน 'dis-' (แยกจากกัน) + 'rumpere' (ทำให้แตก) แปลตรงตัวว่า 'การแตกออกจากกัน'

ให้นึกถึง 'การแตกหัก' หรือการหยุดชะงักในกระแสปกติของเหตุการณ์

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ