verb

conquer

fethetmek, yenmek, üstesinden gelmek

The army conquered the enemy's city.

Ordu, düşman şehrini fethetti.

She tried to conquer her fear of flying.

Uçma korkusunu yenmeye çalıştı.

He conquered the highest mountain in the world.

Dünyanın en yüksek dağını fethetti.

((bir şeyi)) bir yeri veya halkı zorla kontrol altına almak The army conquered the enemy's city.

((bir şeyi)) bir problemi veya korkuyu yenmek She tried to conquer her fear of flying.

Eş anlamlılar: yenmek, alt etmek, fethetmek; Zıt anlamlılar: teslim olmak, boyun eğmek

Latince 'conquirere' (aramak, tedarik etmek) kelimesinden gelir, 'con-' (birlikte) + 'quaerere' (aramak) köklerinden oluşur.

Türkçedeki 'konkur' (yarışma) kelimesini düşünün; bir yarışmayı kazanmak, rakipleri 'yenmek' demektir.

Bu sayfa öğrenme desteği amacıyla tasarlanmıştır. Lütfen resmi bir sözlük olarak değil, öğrenme referansı olarak kullanın.