noun

prowess

ความสามารถพิเศษ, ฝีมือ, ความกล้าหาญ, ความเก่งกาจ

He is known for his prowess on the battlefield.

เขาเป็นที่รู้จักในด้านความกล้าหาญในสนามรบ

Her prowess as a negotiator is legendary.

ความสามารถพิเศษของเธอในฐานะนักเจรจาต่อนั้นเป็นตำนาน

((in/at sth.)) ความสามารถหรือความเชี่ยวชาญในกิจกรรมเฉพาะทาง He showed great prowess in the game.

((as a sb.)) ความสามารถหรือความเชี่ยวชาญในบทบาทเฉพาะ Her prowess as a leader was unmatched.

คำพ้องความหมาย: skill, expertise, bravery; คำตรงข้าม: inability, weakness

มาจากภาษาฝรั่งเศสโบราณ 'proesce' (ความดี, ความกล้าหาญ) ซึ่งมาจาก 'prou' (กล้าหาญ)

นึกถึง 'โปร' (pro) ที่มีความสามารถยอดเยี่ยม 'Prowess' คือความสามารถพิเศษของโปร

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ