noun

ringing

เสียงกริ่ง, เสียงดังในหู, เสียงหึ่งๆ

I hear a constant ringing in my ears.

ฉันได้ยินเสียงดังในหูตลอดเวลา

The ringing of the bells was beautiful.

เสียงระฆังดังกังวานไพเราะมาก

((in one's ears)) เสียงที่ได้ยินในหู I hear a ringing in my ears.

((of sth.)) เสียงที่เกิดจากบางสิ่ง The ringing of the bells was loud.

คำพ้องความหมาย: buzzing (เสียงหึ่งๆ), humming (เสียงฮัม), chime (เสียงระฆัง)

มาจากคำกริยาช่องปัจจุบันกาลของ 'to ring' หมายถึงการกระทำหรือเสียงของการดัง

เป็นคำนามสำหรับเสียงที่โทรศัพท์หรือกระดิ่งที่กำลัง 'ดัง' ทำขึ้น

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ