adjective

boastful

ซึ่งโอ้อวด, ขี้คุย

He made a boastful speech about his success.

เขาพูดสุนทรพจน์โอ้อวดเกี่ยวกับความสำเร็จของเขา

She has a boastful manner that annoys people.

เธอมีท่าทีโอ้อวดที่ทำให้คนรำคาญ

((a/an)) boastful ((คำนาม)) ซึ่งโอ้อวด He is a boastful person.

คำพ้องความหมาย: arrogant, conceited, bragging; คำตรงข้าม: modest, humble

มาจากคำกริยา 'boast' (โอ้อวด) บวกกับปัจจัย '-ful' ที่แปลว่า 'เต็มไปด้วย' ดังนั้นจึงหมายถึง 'เต็มไปด้วยการโอ้อวด'

คนที่ 'เต็ม' ('full') ไปด้วย 'การโอ้อวด' ('boasts') ก็คือคน 'boastful'

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ