adjective

dignified

สง่างาม, ภูมิฐาน, มีเกียรติ

She maintained a dignified silence.

เธอรักษากิริยาเงียบขรึมอย่างสง่างาม

He gave a dignified speech at the ceremony.

เขากล่าวสุนทรพจน์อย่างภูมิฐานในพิธี

((dignified)) + คำนาม ที่สง่างาม, ที่ภูมิฐาน The judge had a dignified manner.

คำพ้องความหมาย: stately (สง่า), noble (สูงศักดิ์), solemn (เคร่งขรึม); คำตรงข้าม: undignified (ไม่สง่างาม)

มาจากภาษาละติน 'dignus' แปลว่า 'ซึ่งมีคุณค่า' ใช้อธิบายคนหรือสิ่งของที่มีหรือแสดงออกถึงความสง่างาม

นึกถึงบุคคลที่มี 'ความสง่างาม' (dignity) อย่างยิ่ง เช่น กษัตริย์หรือผู้พิพากษา 'Dignified' จะอธิบายพฤติกรรมที่สุขุม จริงจัง และควบคุมได้ของพวกเขา

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ