adjective

distinguished

โดดเด่น, มีชื่อเสียง, สง่างาม

He is a distinguished professor.

เขาเป็นศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียง

She has a very distinguished manner.

เธอมีท่าทีที่สง่างามมาก

a distinguished ((noun)) (คำนาม) ที่มีชื่อเสียง เขาเป็นศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียง

distinguished ((for sth.)) มีชื่อเสียงในด้าน (บางสิ่ง) เธอมีชื่อเสียงจากผลงานด้านวิทยาศาสตร์ของเธอ

คำพ้องความหมาย: eminent, notable, famous; คำตรงข้าม: common, ordinary, unknown

มาจากภาษาละติน 'distinguere' (แยก, ทำเครื่องหมาย) จาก 'dis-' (ออกจากกัน) และ 'stinguere' (แทง, ทำเครื่องหมาย) หมายถึง 'ถูกทำเครื่องหมายให้แยกจาก' ผู้อื่น

ให้นึกถึงคนที่มีความ 'distinct' (แตกต่าง) หรือโดดเด่นจากฝูงชนเนื่องจากความสำเร็จหรือรูปลักษณ์ที่สง่างาม

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ