adjective

annoying

น่ารำคาญ, กวนใจ

That buzzing sound is very annoying.

เสียงหึ่งๆ นั่นน่ารำคาญมาก

He has an annoying habit of tapping his pen.

เขามีนิสัยน่ารำคาญที่ชอบเคาะปากกา

((สิ่งของ/คน)) is annoying ((สิ่งของ/คน)) น่ารำคาญ That buzzing sound is very annoying.

an annoying ((noun)) ((คำนาม)) ที่น่ารำคาญ He has an annoying habit.

คำพ้องความหมาย: irritating, bothersome; คำตรงข้าม: pleasing, soothing

มาจากคำกริยา 'annoy' (รบกวน) ซึ่งมาจากภาษาฝรั่งเศสโบราณ 'anoier' (ทำให้เหนื่อย) และมาจากภาษาละติน 'inodiare' (ทำให้เกลียด)

ลองนึกภาพยุงบินหวี่ๆ อยู่ข้างหู นั่นแหละคือความ 'annoying' (น่ารำคาญ) การลงท้ายด้วย '-ing' ทำให้เป็นคำคุณศัพท์ที่อธิบายสิ่งที่ก่อให้เกิดความรู้สึกนั้น

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ