verb

incriminate

กล่าวหา, ทำให้มีความผิด, พาดพิง

The evidence seemed to incriminate him.

หลักฐานดูเหมือนจะกล่าวหาเขา

He refused to answer questions that might incriminate him.

เขาปฏิเสธที่จะตอบคำถามที่อาจทำให้เขามีความผิด

((sb.)) กล่าวหา (ใครบางคน) The fingerprints on the gun incriminated the suspect.

((to incriminate oneself)) ทำให้ตัวเองมีความผิด He was careful not to incriminate himself during questioning.

คำพ้องความหมาย: accuse, implicate, charge; คำตรงข้าม: exonerate, absolve, acquit

มาจากภาษาละติน 'incriminare' (กล่าวหา) จาก 'in-' (ใน) + 'crimen' (อาชญากรรม, ข้อกล่าวหา)

แยกคำเป็น 'IN-CRIMe-inate' คือการนำใครสักคนเข้าไป 'ใน' (IN) 'อาชญากรรม' (CRIME) ทำให้เขาดูเหมือนมีความผิด

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ