adjective

obedient

itaatkâr, söz dinleyen, uysal

The obedient dog sat down on command.

İtaatkâr köpek komutla oturdu.

He was an obedient child who always followed the rules.

Her zaman kurallara uyan, itaatkâr bir çocuktu.

((obedient)) ((to sb./sth.)) (-e) itaatkâr olmak The dog is obedient to its owner.

Eş anlamlılar: compliant, docile; Zıt anlamlılar: disobedient, rebellious

Latince 'oboedire' (itaat etmek) kelimesinden gelir, 'ob-' (yönelme) + 'audire' (duymak) köklerinden oluşur. Kelimenin tam anlamı 'dinlemek'tir.

'obey-dient' diye düşünün. 'Obedient' olan biri 'obeying' (itaat etme) konusunda iyidir.

Bu sayfa öğrenme desteği amacıyla tasarlanmıştır. Lütfen resmi bir sözlük olarak değil, öğrenme referansı olarak kullanın.