adjective

disabling

ซึ่งทำให้พิการ, ซึ่งทำให้ไร้ความสามารถ

He suffered a disabling injury in the accident.

เขาได้รับบาดเจ็บจนพิการจากอุบัติเหตุ

Arthritis can be a disabling condition.

โรคข้ออักเสบอาจเป็นภาวะที่ทำให้พิการได้

disabling + คำนาม (สิ่งที่ทำให้เกิดความพิการ) He suffered a disabling injury.

คำพ้องความหมาย: incapacitating, crippling, debilitating

เป็นรูป present participle ของคำกริยา 'to disable' 'dis-' (ไม่) + 'able' (สามารถ) + '-ing' ใช้อธิบายสิ่งที่*ก่อให้เกิด*ความพิการ

การลงท้ายด้วย '-ing' แสดงให้เห็นว่าเป็นคุณสมบัติที่กระทำเอง 'disabling injury' คือการบาดเจ็บที่*ทำให้*ใครบางคนพิการ

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ