verb

shackle

ล่ามโซ่, จองจำ, ขัดขวาง, พันธนาการ

The prisoners were shackled together.

นักโทษถูกล่ามโซ่ไว้ด้วยกัน

He is shackled by his own fears.

เขาถูกพันธนาการด้วยความกลัวของตัวเอง

((to shackle sb./sth.)) ล่ามโซ่ (ใครบางคน/บางสิ่ง) The guards came to shackle the prisoner.

((to be shackled by sth.)) ถูกพันธนาการด้วย (บางสิ่ง) He is shackled by his own fears.

คำพ้องความหมาย: fetter, chain, restrain, impede; คำตรงข้าม: release, free, liberate

มาจากภาษาอังกฤษโบราณ 'sceacel' หมายถึง 'เครื่องพันธนาการ, โซ่ตรวน'

ลองนึกภาพ 'โซ่ตรวน' (shackle) ที่ข้อเท้า ซึ่งทำให้ 'เขย่า' (shake) ตัวให้หลุดได้ยาก คำนามหมายถึงตัววัตถุ

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ