verb

bark

เห่า, เปลือกไม้, ตะคอก

My dog barks when the mail arrives.

สุนัขของฉันเห่าเมื่อไปรษณีย์มาถึง

The bark of this old oak tree is thick.

เปลือกของต้นโอ๊กเก่าแก่นี้หนา

'Get out!' he barked at the intruder.

"ออกไป!" เขาตะคอกใส่ผู้บุกรุก

((animal)) barks (สัตว์) เห่า The neighbor's dog barks all night.

((animal)) barks ((at sb./sth.)) เห่า (ใครบางคน/บางสิ่ง) The dog always barks at the mail carrier.

คำพ้องความหมาย: howl (กริยา); skin (นาม)

คำกริยามาจากภาษาอังกฤษโบราณ 'beorcan' ส่วนคำนาม (เปลือกไม้) มาจากภาษานอร์สโบราณ 'bǫrkr' ซึ่งมีที่มาต่างกัน

ลองจินตนาการว่าสุนัข 'เห่า' (bark) เสียงดังจน 'เปลือกไม้' (bark) หลุดออกมา เพื่อเชื่อมโยงความหมายทั้งสองเข้าด้วยกัน

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ