adjective

faint

เลือนลาง, อ่อนๆ, หน้ามืด, เป็นลม

I heard a faint cry for help.

ฉันได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือแผ่วๆ

I feel faint from the heat.

ฉันรู้สึกหน้ามืดเพราะความร้อน

She fainted when she saw the blood.

เธอเป็นลมเมื่อเห็นเลือด

a ((faint)) + คำนาม คำนามที่เลือนลาง/อ่อนๆ I saw a faint light in the distance.

to feel ((faint)) รู้สึกหน้ามืด/เป็นลม I suddenly felt faint and dizzy.

to ((faint)) เป็นลม He fainted from the shock.

คำเหมือน (adj): indistinct (ไม่ชัดเจน), weak (อ่อนแอ), dizzy (เวียนหัว); คำตรงข้าม (adj): clear (ชัดเจน), strong (แข็งแรง), loud (ดัง). คำเหมือน (verb): pass out (หมดสติ), collapse (ล้มพับ).

มาจากภาษาฝรั่งเศสโบราณ 'feint' ซึ่งเป็น past participle ของ 'feindre' แปลว่า 'เสแสร้ง, แกล้งทำ' ความหมายได้พัฒนามาเป็น 'ขาดจิตวิญญาณ, อ่อนแอ'

ลองนึกภาพคน 'แกล้ง' (feigning) ป่วย แล้วพวกเขาก็เริ่มรู้สึกอ่อนแอและ 'หน้ามืด' (faint) ขึ้นมาจริงๆ

หน้านี้ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนการเรียนรู้ กรุณาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในการเรียนรู้ ไม่ใช่พจนานุกรมทางการ